| تبليغات | X |
با خودم می گم ارزشش و داره؟ ارزشش و داره با خودت این طوری تا کنی؟ارزشش و داره هر لحظه تو زندگیت باشه؟ارزشش و داره هر ثانیه جلوی چشت باشه؟
ارزشش و داره خودت و داغوووووووووووووووووون کنی؟
هااان؟
می دونم چرا ساکت شدی می دونم چته می دونم چرا سگ شدی می دونم چه مرگته!تو خودت می دونی چه غلطی کردی و حالا ...حالا پشیمون٬ نه! داغووونی!
پ.ن: من حق داشتم من حق داشتم که به همه می گفتم این چیزی بیشتر از یه بازی مسخره نیس!!
پ.ن: خیلی وقته سبد سیبام خالی شده ...
خیلی وقته از غصه سیبام خوابم نمی بره...
خیلی وقته چشام منتظره که یکی یه روزی از یه جایی بیاد و دوباره سبدم و پر کنه...
پر کنه از سیبای قرمز ...
از سیبای عشق...
از سیبای خنده...
از سیبای لحظه های با تو بودن!!!
پ.ن: یکی را دوست می دارم
یکی را دوست می دارم
ولی افسوس که او هرگز نمی داند
نگاهش می کنم
شاید بخواند از نگاه من
که او را دوست می دارم
ولی افسوس او هرگز
نگاهم را نمی خواند
....
نمی خوااااااااااااااند!!
سرگشته شو اما سرگردان مشو!
به شانه هایم تکیه کن
و گوش بسپار به صدائی
که بی وقفه در عطش خواستن
می سوزد و خاکستر می شود!
حرفی به من بزن! زمزمه کن!
بگذار آن زمان که خورشید
اولین تشعشع خود را بر زمین می پاشد ٬
هنور شنونده زمزمه تو باشم!
تو اگر عاشق باشی
به وقت سرگردانی
فقط نشانی مقصد گمشده را
از قلبت طلب می کنی
و فقط قلب
می داند در جهان عشق
سرگردانی و شکست وجود ندارد
و
آتش کوچکی از عشق
که بر دل عاشق می افتد
با تماشای روی محبوب
به بادی می ماند
که بر خرمنی عظیم شعله می افکند!
و تمامی آن را می سواند و خاکستر می کند
اما ای خدای یکتا!
وقتی جسم عاشقم سوخت
خاکسترش را پیشکش محبوب کن
تا شاید گرمای آن
مانع یخ زدن قلب ماتم زده اش باشد!
یکی را دوست می دارم
یکی را دوست می دارم
ولی افسوس که او هرگز نمی داند
نگاهش می کنم
شاید بخواند از نگاه من
که او را دوست می دارم
ولی افسوس او هرگز
نگاهم را نمی خواند
ولی افسوس او هرگز
هرگز
نگاهم را نمی خواند
به سری نیاز داری که کمتر اهل حساب و کتاب باشد.
برای اینکه توانایی عشق ورزی را بیابی ٬ باید بتوانی حیرت کنی.
به همین دلیل همیشه گفته ام که شگفتی و معصومیت کودکانه ٬ بسیار به انرژی که آن را عشق می نامیم مرتبط اند.
ـ اشو ـ
گفتی...
گفتم...
گفتش..
خندیدی...
چشمام و بستم...
خندیدش...
رفتی...
رفتش...
.
.
.
من موندم...
دارم از دست خودم دیوونه می شم نمی دونم چرا اینطوری شدم.
همیشه اولین راه حلی که پیدا می کنم بهترین و درست ترین و آسون ترین راه حله ولی...
ولی نمی دونم چرا تازگیا به خودم شک می کنم و از راه حلی استفاده می کنم که سخت ترین و احمقانه ترین (و بعضی وقتا غلط ترین) راه حله!
پ.ن:لطفا" یکی من رو از این حالت شک و تردید نجاااااااااااات بده...
